Geen producten (0)

Rode handen: Wie is Danielle Pasma eigenlijk?

Rode handen: Wie is Danielle Pasma eigenlijk?

Rode handen: Wie is Daniëlle Pasma eigenlijk?

De afgelopen week las ik de laatste regels van de debuutroman van Daniëlle Pasma.

 
Een onthullend verhaal dat zorgt voor rode oren, rode konen én dat je verrast met een bijzondere waarheid…..
 

Intrigerend

Een paar maanden geleden vroeg Daniëlle Pasma me of we eens konden brainstormen. Zij was een boek aan het schrijven en wilde dat in eigen beheer uitgeven. Ik had hetzelfde een paar jaar eerder gedaan en Daniëlle was benieuwd welke tips en tricks haar nog verder konden helpen.
Tijdens een boswandeling spraken we over onze bezieling, onze liefde voor het schrijverschap, de noodzaak om via taal onze binnenwereld met de buitenwereld te delen. Het belangrijkste verschil was –zo veronderstelde ik- dat zij met haar roman fictie schreef, en mijn roman volledig autobiografisch is.
 
Daniëlle keek me van opzij aan. Haar mond vormde een scheef glimlachje, dat me onmiddellijk intrigeerde. Geboeid keek ik terug, en moedigde haar aan: ‘Ja Daan?’ Daniëlle vertelde in grote lijnen het verhaal van Rode handen: de hoofdpersoon Amber wordt geconfronteerd met herinneringen uit een vorig leven. Echter, het blijft niet bij herinneringen; haar alter ego dient zich te pas en te onpas in haar leven aan. ‘Goh, dat lijkt me ingewikkeld’, zei ik. ‘Niet alleen voor jou als auteur, maar ook voor die hoofdpersoon!’ Opnieuw was daar het scheve lachje. Daniëlle keek al lopend voor zich uit. Haar ogen vonden in de verte op het lange, slingerende pad een punt dat haar de laatste zet gaf mij deelgenoot te maken van de waarheid achter haar boek. ‘Ik ben niet Amber, maar veel in mijn boek is net zo autobiografisch als in dat van jou’, sprak ze mijmerend.

 

Verwachting

Vanaf dat moment heb ik nóg ongeduldiger en nóg reikhalzender uitgezien naar het uitkomen van Rode handen. Daniëlle had een licht pervers getinte nieuwsgierigheid in me aangewakkerd. Ik wilde weten hoe dat is: een vrouw in het heden zijn en tegelijkertijd een ruwe, geile man uit het verleden. Het leek me bijzonder gecompliceerd – én spannend! Daniëlle deelde via Facebook regelmatig fragmenten uit Rode handen, die mijn vlammetje van willen weten nog extra aanwakkerden. Ik steunde Daniëlle waar ik kon; door haar in de spotlights te zetten met een persoonlijk interview en door te doneren en aandacht te vragen voor haar crowdfundingcampagne. Het boek kwam er, uiteraard. En toen was daar de uitnodiging om samen met mijn man bij de officiële lancering ervan aanwezig te zijn.
 

Ontmoeting

In een verstild landschap van zich kilometers uitstrekkende weilanden staat een boerderij. Het pad erheen leidt ons langs prachtige houtsneden; kunstwerken uitgehouwen in oude bomen. De locatie heet IEP.
Binnen treffen we Daniëlle aan, opgewonden, gespannen, met een rode kleur op haar wangen en een bijna koortsachtige schittering in haar ogen. We kussen haar, ze lacht uitgelaten. Wat raakt ze me, in al haar oprechte opgetogenheid. Ik moet een brok in mijn keel wegslikken en begrijp zelf niet goed waarom ze zo hevig binnenkomt.
De lancering van Rode handen begint met een ceremoniële trommelsessie, waarin Daniëlle leidt. Zij bepaalt het ritme, het tempo. Dit, zal later blijken, is een treffende metafoor voor het alter ego van Amber in Rode handen. Gebiologeerd kijk ik naar Daniëlle’s übervrouwelijke gestalte. Haar rode lokken zwaaien wild van voren naar achteren, terwijl zij met haar hoofd het ritme van haar hand volgt. Het is een erotiserend schouwspel, dat door alle aanwezigen ademloos wordt gevolgd. Plotseling slaat Daniëlle de laatste maat en barst in schaterlachen uit. Ze stapt naar voren, heft haar handen en schalt door de ruimte: ‘Oooh jongens, yes! I did dit!’ Dat is het moment waarop ik onbedaarlijk begin te huilen en ik kan daar het komende uur niet meer mee stoppen. Waarom?
 

Onthulling

Daniëlle neemt haar gasten mee langs de paden die zij gelopen heeft. Van idee naar manuscript naar boek. Verschillende mensen die in dit proces een belangrijke rol hebben gespeeld, vullen het verhaal aan. Zoals dat gaat tijdens iedere boeklancering, eigenlijk. Waarom dan, ben ik zo geraakt, wat zie ik hier? Dan breekt het moment aan waarop Daniëlle exemplaren van Rode handen uitreikt aan hen die een meer dan bijzondere plek in haar persoonlijk leven innemen. En ineens weet ik het: Het is de absolute authenticiteit van de schrijfster. Daniëlle kan zich hier op dit moment, maar overduidelijk ook in haar privéleven, helemaal laten zien. In al haar aspecten, die niet altijd even gemiddeld zijn. Hier staat een vrouw die zich helemaal durft te tonen, die zich veilig, gezien en gehoord voelt, geaccepteerd, gewaardeerd, geliefd. Deze vrouw mag er zijn van zichzelf en haar geliefden en goede vrienden, zelfs als dat betekent dat zij niet alleen Daniëlle is, maar ook iemand met een scheef glimlachje…
 

Rode handen is een ongelooflijk verhaal over het onvoorstelbare. Maar dan werkelijk waar. Een must read!

 

© Het Wensenmagazijn | Josje de Klerk |27 februari 2015

0 Reacties

Er is nog niet gereageerd

Reageer

Annuleren