Geen producten (0)

Het grote crowdfunding-avontuur!

Het grote crowdfunding-avontuur!

Toen de beslissing viel, wist ik het. Als ik zelf mijn boek in eigen beheer wil uitgeven, moet ik een crowdfundingsactie opzetten. Ik kende het fenomeen al, een dierbare vriend had ik een jaar geleden zelf gesteund met zijn actie. Crowdfunding vind ik echt een verschijnsel van deze tijd. Door kleinere donaties van over het algemeen particuliere mensen, krijg je geld bij elkaar om jouw project in de wereld te zetten. Niet alleen voor jezelf, ook voor de wereld. Want heel simpelweg, anders ziet jouw kunstzinnige uiting, jouw bijdrage aan kunst en cultuur, het daglicht niet. Het is niet voor iedereen weggelegd om je project zelf te kunnen financieren. Niet iedereen heeft een paar duizend euro op de plank liggen. Met crowdfunding geef je mensen de kans met een donatie bij te dragen en zich te verbinden met jouw kunstzinnige uiting. Mensen kunnen zich voldaan voelen dat ze iemands droom helpen mogelijk te maken. Een win-win-situatie!

Ja, natuurlijk! Dat vind ik nog steeds. Maar pfff, het is wel intensief hoor. Als je gewend bent om altijd alles zelf te doen, alles onder controle te hebben omdat je zelfstandig bent en alles zelf kunt bepalen, dan valt het niet mee om je succes in de handen van anderen te leggen. 40 Dagen heb je de tijd, 40 dagen waarin je weliswaar constant aandacht kunt vragen voor je project, je jezelf ondertussen behoorlijk de keel uitkomt met je gebedel, 40 dagen van steeds maar weer op het refresh-knopje drukken om te kijken of er weer wat bijgekomen is, 40 dagen van onzekerheid of je het gaat redden, 40 dagen van je hand ophouden...

En ook al probeer ik mijzelf ervan te overtuigen dat het eigenlijk een voorverkoop van mijn boek is – en dat is het natuurlijk ook, laten we wel wezen – toch voelt het als 'om geld vragen'. En dat is het natuurlijk ook, laten we wel wezen...
Vragen als: Wie ben ik nou in godsnaam dat mensen mij geld gaan geven om mijn levensdroom te verwezenlijken, terwijl dat geld ook naar gebieden in Afrika kan voor de bestrijding van Ebola? Wie wil nou in vredesnaam mijn boek lezen, dat stelt toch helemaal niets voor? Wat als ik het niet haal? Wat als ik maar op de helft, of nog minder blijf steken? Ze strijden voortdurend om de voorrang in mijn gedachten. Middenin de nacht. In de stilte van het huis, die zo scherp contrasteert met de herrie in mijn hoofd...

En toch heb ik het gedaan, ik ben het avontuur aangegaan. Waarom? Omdat ik niet anders kon. De optie 'Dan komt het boek er maar niet' was er gewoon niet. Ik was zo ver gekomen, mijn boek was af, tot voor de eindredactie. Mijn droom van het schrijverschap lag binnen bereik. Er was een mogelijkheid. Moest ik dan omkeren en weglopen? Misschien nog even achterom kijken naar het ene exemplaar, zonder eindredactie, dat ik voor mezelf zou kunnen laten drukken zodat ik het tenminste in handen kon hebben... 
Mijn droom, die sinds mijn kindertijd al met mij meereisde, die wachtte op 'later als ik groot ben', en niet alleen mijn droom, nee mijn doel, mijn eindbestemming in het leven, het gevoel dat ik na een lange tocht van broodnodige omzwervingen eindelijk wist waar ik voor de rest van mijn leven mee bezig wilde zijn. Moest ik daar dan uiteindelijk tegen zeggen: “Sorry joh, helaas... Het wordt niks.” Of: “Ach, reis nog even met me mee. Een klein stukje nog. Het is echt niet ver meer,” terwijl ik geen idee had of we ooit onze reisbestemming zouden halen?
Zo zit ik niet in elkaar.

Dus de stap gezet, het avontuur aangegaan. Naar Voordekunst gegaan en mij aangemeld. En wat een belevenis!

Ik geloof dat ik in twee dagen tijd al op een derde van mijn doelbedrag zat. Na een week had ik 50% binnen. Hoe prettig dat ook was, ik realiseerde me dat het niet zo zou doorgaan. Onderzoek wijst uit dat de mensen aan het begin van een actie doneren en aan het einde. Tussenin wordt het stiller, logisch...

Op de site van Voordekunst kunnen donateurs een boodschap achterlaten na hun donatie. Jee, wat is dat gaaf! Wat een warmte en steun spreekt daar uit. De grote gunfactor! Mensen waarvan je verwacht dat ze zullen bijdragen, maar wat toch een heel fijn gevoel geeft als ze het ook daadwerkelijk doen. Mensen die je helemaal niet kent en die het echt doen om een medemens te helpen. Indrukwekkend. Onverwachte mensen uit je verleden, die je nog steeds ergens in hun hart hebben zitten. Wildvreemde mensen die aangeven gewoon het boek te willen lezen en er zelf mede zorg voor willen dragen dat het er ook komt. Familieleden die je eigenlijk nooit ziet, maar die je van harte gunnen dat je je droom kunt waarmaken. Vrienden waarvan je weet dat ze het hartstikke krap hebben, maar die gewoon sparen of geld voor hun verjaardag vragen om te kunnen bijdragen aan jouw project. En dan de vele mensen die helpen om de actie in de schijnwerpers te zetten, de berichten met de liefste aanprijzingen delen op hun site, facebookpagina of twitter. En niet 1 keer, verschillende keren. Zoveel blijk van steun en warmte, daar wordt een mens heel gelukkig van. 

Ongelooflijk bedankt, iedereen die mij heeft gesteund en misschien nog gaat steunen! Ik denk dat de wereld een beetje beter wordt van iedere droom die wordt waargemaakt. Jullie hebben met elkaar de wereld mooier gemaakt! Ik ben jullie ontzettend dankbaar! Voor eeuwig...

Mijn actie loopt naar het einde toe. Ik sta er goed voor en ik heb alle hoop dat ik de 100% ga halen. Rode handen, mijn debuutroman, het begin van mijn carrière als schrijver, de verandering van mijn leven, dit boek gaat geboren worden! 8 Februari komt het ter wereld. Zou het een meisje of een jongetje zijn? 
Ik denk allebei ...

http://www.voordekunst.nl/vdk/project/view/2902-realiseer-de-roman-rode-handen 

1 Reactie

Elly Kouwenoord
28 november 2014 om 13:21
1
28 november 2014 Daan je hebt het gefixt 100% met nog 10 dagen te gaan. Gefeliciteerd! Op naar een prachtige bevalling. liefs

Reageer

Annuleren